دددد


پس از اَفرينش اَدم  خدا  گفت به او: نازنينم اَدم….
با تو رازي دارم !..
اندکي پيشتر اَي ..


اَدم اَرام و نجيب ، اَمد پيش !!.
… زير چشمي به  خدا مي نگريست !..
محو لبخند غم آلود  خدا  ! .. دلش انگار گريست .


نازنينم اَدم!!. ( قطره اي اشک ز چشمان خداوند چکيد ) !!!..
ياد من باش … که بس تنهايم !!.


بغض آدم ترکيد ، .. گونه هايش لرزيد !!
به خدا گفت :
من به اندازه ي ….
من به اندازه ي گلهاي بهشت …..نه …
به اندازه عرش ..نه ….نه
من به اندازه ي تنهاييت ، اي هستي من ، .. دوستدارت هستم !!
اَدم ،.. کوله اش را بر داشت
خسته و سخت قدم بر مي داشت !…
راهي ظلمت پر شور زمين ..
طفلکي بنده غمگين اَدم!..


در ميان لحظه ي جانکاه ، هبوط …
زير لبهاي خدا باز شنيد ،…
نازنينم اَدم !… نه به اندازه ي تنهايي من …
نه به اندازه ي عرش… نه به اندازه ي گلهاي بهشت !…
که به اندازه يک دانه گندم ، تو فقط يادم باش !!!!
نازنينم اَدم …. نبري از يادم ؟؟!!!!